Ja ja jongens en meisjes, Ome Les is 30 jaar geworden.
Deze week is een zware beproeving gebleken. Ome Les heeft nog een weekend te gaan, maar hij is al zover gekomen dat 30 jaar alleen nog maar nummer is en nog geen hindernis.

Het begon goed en het werd steeds beters. Beters? Ja, Beters ja!

Het begon op de 21ste, waar ik ‘s ochtends het vertrouwde zombie ritueel doorliep.
Eerst Trudy onder de douche, vervolgens ik.

Nadat ik klaar was met douchen en klaar maken om om te kleden, verliet ik de badkamer en zag daar vrijetijdskleding op bed liggen. Jaja, Trudy was weer eens veel te goed voor me en had wat kleding voor me klaargelegd.
“Voorkeursbehandeling…” hoor ik mezelf nog denken.

Vervolgens denk ik nog even over vrijetijdskleding… Wat raar, ik moet naar mijn werk, dus hoor ik een pantalon, overhemd en strop aan te meten.
“Trek maar aan.” hoor ik Trudy zeggen en vervolgens ruik en hoor ik roerei en bacon.
Onder het mom van, ze zal wel bang zijn dat ik knoei trek ik de uitgezochte kledij aan en begeef ik mij naar de woonkamer.

Helemaal uitgedost met ballonnen, begeef ik mij in een of andere roes waarop ik maar geen vat kan krijgen. Vervolgens feliciteerd Trudy mij en overhandigd mij een envelop.
Tijdens het lezen van de kaart die erin zit, meldt ze ook nog eens dat ik vast wel doorhad dat het ondertussen al kwart voor negen was.
WAT! Ome Les heeft al bijna de voordeur open om zich naar zijn werk te begeven. “Chill en lees maar verder,” zei ‘dinnetje en Ome Les wordt tijdens het lezen helemaal zen.