Daar ik geen kaartjes had gehaald voor Mysteryland, hadden wij deze Ierse versie van Superman gevraagd om een video verslag te doen.

Een klein nadeeltje was dat hij alleen maar van Hardstyle hield en dus ook plannen had om alleen maar bij deze stage te blijven.

“Weet je dat er een redelijke kans is dat ik dat broodje ei-bieslook gesmeerd heb?”. Ik kijk op van mijn broodje, rechts van me zit al enkele minuten een man met een kopje koffie. De man zit al die tijd zwijgend naar me te kijken en prettig is het tegenovergestelde van wat ik voel.. Bitserig blaf ik “denk je dat dit broodje er lekker op is geworden nu ik dat weet?”. De man lijkt verbaasd, draait zijn hoofd weg, kijkt enkele tellen star voor zich uit en staat op. “Klasse jongen..”, denk ik, terwijl de man richting het volgende bankje wandelt. Maar ergens ben ik opgelucht dat de man is opgestaan, het onbehagelijke gevoel van constant bekeken worden sinds de man naast me zat, is in 1 klap verdwenen.

Bizar zijn ook de kraaien. Een drietal van deze zwarte hufters wandelde in steeds kleiner wordende cirkels om ons stationsbankje heen de afgelopen minuten en zijn nu verdwenen. De Engelsen hebben de vogels helemaal door, men noemt ze crows (dat klinkt al eng) & Hitchcock’s faam is mede gestaafd op Birds: waarin een groep kraaien mensen vermoord. Hoe belachelijk dit ook klinkt van vogels, voor een kraai klinkt het nog verrassend geloofwaardig. De rondwandelende beesten op mijn perron zijn verdwenen. Ik kijk nieuwsgierig of ze dat enge/rare mannetje van zojuist zijn gevolgt, maar concludeer tot mijn spijt dat ook hij alleen is.

De trein arriveert zoals bijna iedere dag om 6 minuten voor half 7 ’s avonds. En eenzelfde tafereel als altijd ontvouwt zich: van de pakweg 16 deuren die er openslaan als de trein stilstaat, stappen er slechts 5 visueel interessante personen uit, allemaal door de deur waarmee ik de trein betreedt. Opvallend, want ik stap geen 2 dagen achter elkaar op dezelfde plek op de trein.. Mijn ego (en misschien een stukje fantasie) herinneren mij eraan dat deze vrouwen speciaal voor mij uitstappen. Als een beloning van de NS dat ik met de trein reis (over goeie reclamestunts gesproken), ik stel me zo voor dat dit Fantastische Vijftal vlak voor mijn instapstation in stelling wordt gebracht & de NS via de satelliet & mijn mobieltje mijn exacte lokatie op het station pijlt, zodat de schone dames in kwestie bij de juiste deur uitstappen.. Een theorie die ik overigens nog niet heb ontkracht door een ander persoon met mijn mobiel aan de andere zijde van het perron de trein te betreden, maar ja, wat heb je aan sprookjes als je er niet in geloofd..?

Uit pure verveling poog ik wel eens de volledige trein te bewandelen in de 5 minuten die ik er in doorbreng onderweg naar huis. Me voorstellend dat een conducteur dit ook zou (moeten) kunnen, ren ik nog niet op volle snelheid door de coupés, maar ik moet me inhouden. Opvallend is dan vaak dat het bescheiden aantal mooie vrouwen dat op mijn instaplokatie de trein verliet, ook werkelijk het enige vrouwelijke schoon in de gehele trein betrof. Na vertrek is er slechts de reeds eerder gepubliceerde Laura aanwezig & that’s it! Gezien de lelijkheid van de richting waarin de trein reist, lijkt het logisch dat er ook in de trein niets fraais te zien zal zijn.

Maar wat moeten eerzame reizigers als ondergetekende dan? De krant lezen? Metro of Spits zijn net genoeg voor de 5 minuten heenweg, Pers niet overal verkrijgbaar & de DAG is het bewijs dat er nóg slechtere kranten bestaan dan de Telegraaf, iets dat ik tot vorig jaar onmogelijk achtte.. Naar buiten kijken dan? Want welke Noord-Hollandse boerenlul krijgt er nou geen genoeg van naar schapen en koeien te kijken? (zelfs die dieren zijn al gewend aan de trein en schijten rustig verder..) Het lezen van een boek lijkt de beste optie, maar 600 pagina’s leesvoer voor 5 minuten treinen lijkt me wat overdreven.. En dus is er maar 1 oplossing: onbeschaamd, vals, oncharmant & overdreven luidruchtig meezingen! Deze week vooral met de Ting Tings en the Kooks: luisteren die shizzle!!

Arjan had weer eens gratis kaartjes voor een film gescoord. Dit keer ging het om de verfilming van het Stephen King boek The Mist.

Al snel hing Arjan aan de lijn of ik zin had om mee te gaan. Daar ik Arjan al een hele tijd niet meer gezien had, en The Mist mij als een alleraardigst verhaal was bijgebleven, besloot ik om hierop in te gaan.

Het enige was, ik moest dan wel om kwart voor elf in hartje Haarlem staan. Wat een afstraffing! Lees verder »

Zoals ik jullie in vorig bericht al gemeld had, is Ome Daniël op dit moment het australische leven onveilig aan het maken. Als ik af moet gaan op onderstaande foto, geniet hij in volle teugen van de Ozzie way of life.

Meer is hier te vinden.

Wat heeft dat nu met elkaar te maken? Niet veel, behalve dat ik deze nu in een blog- stukje gooi.

We moesten naar de tandarts. Door een leuk toeval komen de datums van onze afspraak en die van mijn ouders iedere keer overeen.
Zo ook maandag. Lees verder »