Het was een tijdje stil op het blog van Ome Les, jammer maar helaas.

Ome Les had een weekje of drie opgenomen om de badkamer en het toilet aan te pakken. Aanvankelijk wilden we beide ruimten opnieuw betegelen en een bad toevoegen aan de badkamer, immers een badkamer heet niet voor niets een badkamer.
Na een kleine kijkoperatie van het verlaagde plafond, kwamen wij erachter dat het leidingwerk en de elektra in ernstig slechte staat waren. Zo erg, dat we er niet onder uit konden komen om deze zo te laten zitten.
Ook deze moesten dus aangepakt worden.

Welkom tegenslag. URGH!

Het werd dus zelfs zo erg, dat Trudy en ik op het ogenblik alweer aan het werk zijn en mijn vader in zijn eentje verder aan het klussen is.
Ook zijn we op dit moment van schrijven nogsteeds kwa douchen afhankelijk van mijn ouders.
Hiervoor nog dank trouwens. In deze opgenomen dagen zou ook nog het ‘Super Colossal‘ concert zijn van Joe Satriani.
Ik was hierop attent gemaakt door oud- collega en maat, Michiel.

Satriani is voor het grote publiek niet zo heel erg bekend, maar door insiders wordt de beste man beschouwd als een gitaargod. Sinds ik in het begin van de jaren ‘90 het nummer ‘Summer song‘ had gehoord, kan ik ze alleen maar gelijk geven.
Sinds het ontdekken van het bewuste nummer, had ik het ook een van mijn doelen gemaakt om ooit eens een concert van deze snarenslager bij te wonen.

Maargoed om weer terug te komen op het verhaal, maat Michiel wist dat ik Satriani niet slecht vond en zag dat er een concert zou zijn in de BijlmerBierHal, Heineken Music Hall dus.
Gelijk kaarten gescoord en we zaten gebeiteld.

Op de dag zelf, zou ik eerst naar Amstelveen gaan om hem en een ander collega op te halen om eerst ergens te eten en vervolgens door te gaan naar het concert.
Tijdens het eten op een terras hard gelachen, vooral omdat er een paar zeer slechte zangeressen zichzelf in staat achten om ‘Under the Bridge’, van de Peppers, te gaan zingen. Dit was echt een slecht idee!
Beste zangeres, mocht je jezelf herkennen tijdens het lezen van dit artikel… Ga dan een andere hobby zoeken. Na een lekkere Tournedos en friet, moesten we ons alweer haasten. Binnen 25 minuten zou het concert alweer beginnen. Maarja, Ome Les zou Ome Les niet zijn als hij een paar routes had en een hele gunstige parkeerplaats.

We kwamen binnen tijdens het voorprogramma en zagen een oude vent op het podium zitten met een gitaar op zijn schoot. Hij bleek Andy Legg te heten of iets dergelijks.
Hij kon aardig wat met zijn gitaar, maar het wist ons niet zo te boeien. Country en gitaarvirtuosisme in een doet me toch altijd denken aan “Jo met de banjo en Mien met de mandolien”.
Na verloop van tijd gingen de lichten uit en de spots aan:

Gelijk ging de gekte los en wisten wij waar we voor gekomen waren: Twee uur lang genieten wat Joe, met begeleiding ons voorschotelde!

Een van die heerlijke nummers was “One Robot’s Dream“, heerlijk zweverig, maar toch ook weer stevig.