Nooit geweten dat het zo moeilijk kon zijn om een vis door te trekken.

Tja, wat doe je dan… Als je favoriete vis op sterven na dood ligt.

Hij zat al ruim anderhalve week in quarantaine, maar er kwam zelfs na een anti- bioticum kuurtje geen verbetering.
Na lang wikken en wegen; “spoelen we hem gewoon door, of niet”, “we laten hem los in de vijver van een nabij parkje”, “we wachten nog even af”, heb ik dan toch besloten om die rakker door te spoelen.
Het lijden had nu lang genoeg geduurd.

Zal je weer net zien… Op het moment dat je die bak bijna boven de toiletpot houdt, krijgt hij weer een opleving.
Zo was Bulletje nou gewoon. Nooit laten zien dat hij er aan onderdoor ging. Gewoon lomp door zwemmen en later weer even op adem komen, tot er weer genoeg energie was voor een volgende opleving, om na verloop van tijd weer normaal te kunnen funktioneren.

Bulletje had wel eens vaker last van zijn zwemblaas gehad en het was altijd wel goed gekomen. Alleen nu leek er maar geen eind aan te komen.
Ook hebben we een aantal indianenmiddeltjes geprobeerd; het voeren van erwtjes, hem op laag water zetten.

Het mocht niet baten. Bulletje kreeg er gewoon nog een kwaal bij.

Ondanks de overdruk in zijn zwemblaas, waardoor hij rustig de hele dag op zijn kop door het aquarium zwom en dreef, had hij een zwaarhoofdigheid gekregen.

Het kroontje op zijn hoofd, waardoor hij natuurlijk een leeuwenkopje wordt genoemd, leek wel zo zwaar geworden, dat deze op de grond genageld leek en de vis gewoon met zijn buik in een opwaartse positie in de bak lag.
Eerst is zoiets nog wel leuk, alleen na een dag of anderhalf wordt het zielig.
Zeker als je beseft dat het beestje nauwelijks zijn voedsel meer ziet, en eigenlijk ligt uit te hongeren.

Ome Les en Trudy konden het niet meer aanzien.
Bulletje is nu in rust, Trudy en Ome Les nu ook weer.

Bulletje zal gemist worden. R.I.P.